Mantinger Es Blog

Het leven in een klein dorp tussen natuurgebieden is bijzonder. Zo nu en dan schrijven wij een verhaaltje over een gebeurtenis of iets dat ons opgevallen is. Vaak over natuur, maar ook over ons vertrek uit het westen van Nederland en wat er voor nodig was om onze B&B met theeschenkerij te realiseren. Veel leesplezier!


 

Over ons 

De laatste blog staat boven aan. Als je hier nieuw bent: begin bij deel 1.

29-01-2017 - Deel 5: Het roer om
16-01-2017 - Deel 4: Drie huizen in vogelvlucht
24-12-2017 - Deel 3: De jaren 80
15-12-2017 - Deel 2: Tienerleven
04-12-2017 - Deel 1: Hoe het begon...

Over wat we doen en van alles en nog wat 

08-09-2018 - Een bijzonder jaar
19-06-2018 - We gaan imkeren!
24-04-2018 - Een nieuw seizoen

15-03-2018 - Dassenburcht
25-02-2018 - Zeearend in de achtertuin
15-11-2017 - Aaibare crimineel: Sjoerd
08-11-2017 - Herfst

08 september 2018
Door Willem

Een bijzonder seizoen

De zomer loopt op z’n eind, de dagen zijn alweer een stuk korter. En wat een zomer….de thermometer tikte 37 graden aan, in de schaduw. In de zon en uit de wind stond ‘ie op 50 graden. Toen ik dat zag moest ik denken aan 28 februari. Ik stond achter onze B&B, uitkijkend over de akker. De oostenwind was ijskoud; de thermometer stond op -10 met een gevoelstemperatuur van beneden de -15. Dat was 60 graden verschil met de zomertemperatuur! We kunnen als mensen blijkbaar toch heel wat hebben.

Op 1 juni kregen we te maken met nog een weerfenomeen. De weken daarvoor waren we op het gebied van de onweersbuien de dans steeds ontsprongen maar toen was het ook echt raak. Boven Orvelte pakte zich een dikke donkere wolk samen die langzaam onze kant op kwam. Boven Mantinge gingen de hemelsluizen vervolgens wagenwijd open. Alles dat uit de lucht kan vallen viel, en in immense hoeveelheden. Het water liep de kelder in, de B&B in, het riool zat binnen een paar minuten vol dus liep over. De hagel  lag 20 centimeter dik tegen de gevel. Blad van de bomen, bieten en aardappelen kapot, de straat vol afgewaaide takken. Het kostte twee volle dagen om alles weer een beetje op orde te krijgen.

Het terras en de B&B worden steeds beter bezocht. En eigenlijk zonder uitzondering met ontzettend leuke reacties. De reviews zijn prima. We hebben een aantal leuke excursies gedaan. En vooral heel veel geleerd. Wat  opviel was de rust hartje zomer. Waar je zou verwachten dat het tussen 1 juli en 15 augustus erg druk zou zijn was het juist vrij rustig. Tot 1 juli zagen we veel meer mensen op het terras dan midden in de zomer. En dat geldt nu, in september, ook; het naseizoen is drukker dan het hoogseizoen. De warmte kan er mee te maken hebben gehad, maar toch. Vooral wat oudere fietsers en wandelaars mijden blijkbaar het hoogseizoen. We hebben inmiddels geleerd dat dat niet nodig is; ook in de zomer vindt je in Drenthe volop rust!

19 juni 2018
Door Willem

Honingbijen op de Mantinger Es

We hebben besloten om te gaan imkeren! Honingbijen zijn fascinerende diertjes. De manier waarop een bijenvolk samenleeft en werkt is op zijn zachtst gezegd bijzonder te noemen. Eén koningin, ook wel moer genoemd, die alle eitjes legt en in een paar maanden tijd een volk van wel 50.000 bijen kan opbouwen. Ze paart maar één keer en slaat de zaadcellen van de mannetjes voor de rest van haar drie tot vierjarige leven op. Zij is de enige van het volk die meerdere jaren leeft.

Ze legt bevruchte eitjes waaruit de vrouwtjesbijen ofwel de werksters komen. Uit onbevruchte eitjes komen mannetjes, de darren. Onder de werksters zijn de taken strak verdeeld en vaak leeftijdgebonden. Waterhaalbijen, speurbijen, broedverzorgers, koninginnenverzorgers, nectar- en stuifmeelhalers, ratenbouwers, honingverwerkers, temperatuurregelaars, bewakers en noem maar op. Iedere werkbij weet precies voor welke taken zij staat en voert die zonder morren uit.

De mannetjes daarentegen doen bijna niets. Hun lichaam is niet gemaakt om voedsel te halen of iets anders te doen; ze kunnen het ook echt niet. Zij moeten zelfs door de werksters gevoerd worden. Ze hebben dan ook maar één doel: jonge koninginnen van andere volken bevruchten. Ze leven hooguit enkele maanden en na de bevruchting sterven ze.

In de bijenwoning geeft de koningin een stofje af dat de bijen ruiken. Ze weten daardoor dat er een koningin aanwezig is en dat houdt ze rustig. Zodra de koningin er om wat voor reden dan ook niet meer is ontstaat er een vorm van paniek in de zwerm. Er wordt gezamenlijk besloten om nieuwe koninginnen op te voeden. Dat gebeurt ook weer op een bijzondere manier: een aantal eendagslarfjes van werksters krijgt ander voer (koninginnegelei) en groeit vervolgens uit tot nieuwe koninginnen. Als die geboren worden vechten ze onderling uit wie de sterkste is en dat wordt de nieuwe koningin. Soms besluit het volk dat de oude koningin niet gezond genoeg meer is en vervangen ze haar op min of meer dezelfde manier.

Het meest fascinerend is misschien wel de communicatie. Heeft een bij een plek gevonden waar veel nectar en stuifmeel te halen is dan wordt dat door iets wat de bijendans genoemd wordt doorgegeven aan de andere bijen. Precieze uitleg voert wat ver, maar het komt er op neer dat het patroon dat de speurbij “danst” alle informatie over de voedselbron geeft: hoe ver die weg ligt, hoeveel er te halen is, welke richting er gevlogen moet worden. Dit filmpje laat zien hoe dat werkt. De commentaarstem heeft het overigens over een "hij", maar dat moet natuurlijk een "zij" zijn. Het gaat over een werkster.

Het is de bedoeling dat we, als we het imkeren eenmaal onder de knie hebben, onze gasten een inkijkje geven in het boeiende leven van de honingbij. Dat leven is trouwens in de praktijk nog veel complexer dan ik hier beschrijf. Een bijenvolk staat elke dag voor grote uitdagingen die je als imker moet leren begrijpen. Ik volg momenteel een uitgebreide cursus en ons eerste volkje staat sinds gisteren in de tuin. We hebben voor de toekomst al drie bijenkasten gemaakt. Het gaat ons niet om de honingproductie maar als we zonder de bijen te benadelen wat honing kunnen winnen kunt u in de toekomst misschien wel meegenieten van dit fraaie natuurproduct!

Oh ja, voor wie het niet wist: nectar is iets anders dan honing. Nectar is wat de bij uit de bloem haalt, honing is wat er na een uitgekiend proces door de bijen van gemaakt wordt. Het is naast stuifmeel bedoeld als wintervoer voor het volk.

24 april 2018
Door Willem

Een nieuw seizoen

In april begint het nieuwe recreatie- en toeristenseizoen. Voor ons wordt dit bijzonder; ons eerste hele seizoen als de Mantinger Es. We zijn op 1 augustus gestart waardoor 2017 voor ons een kort seizoen was. In die twee maanden hebben we wel kennis kunnen maken met het horecaleven. En toegegeven, het is hartstikke leuk! In die twee maanden hebben we op het terras gasten uit heel Nederland gehad. Daarnaast Belgen, Engelsen, Duitsers en zelfs een groep Australiërs die door Nederland toerden. De B&B is in de winter open gebleven. In eerste instantie kregen we uiteraard gasten die uit de eigen familie en vriendenkring kwamen maar inmiddels weten ook anderen ons te vinden. Op het terras zien we mensen terugkomen, dat geeft een goed gevoel.

De eerste gasten  van de theeschenkerij vergeten we niet snel. We waren bezig met inrichten en oefenen op onze nieuwe espressomachine toen een man en een vrouw stopten. Of we al open waren? Voor ons gevoel maakten we nog  lang geen goede espresso’s.  Je moet er tientallen maken om een beetje gevoel te krijgen. Het duurt echt wel een tijdje voor je de goede instellingen hebt en de beste bonen op de juiste manier kunt malen. Maar nee zeggen tegen de allereerste klanten, dat wilden we ook niet. We besloten de gok te wagen. “Graag een espresso en een koffie” zei de man. Het leken vriendelijke mensen. Terwijl ik met zweet op mijn voorhoofd de portafilter met koffie vul hoor ik de man tegen Jannie zeggen “Wat een leuke plek hier. Ik heb ook jarenlang een koffiebar gehad”. Ook dat nog: de allereerste espresso moeten we serveren aan koffie-experts….

Het bleken ontzettend aardige mensen. We hebben er lang mee zitten praten, ze gaven ons bijzonder waardevolle tips. En of het uit fatsoen was weten we niet maar toen we vroegen naar de smaak van de koffie zeiden ze “niets meer aan veranderen. Doe ons er nog maar één”. Hans en Rosetta, bedankt!

 

 

15 maart 2018
Door Willem

Dassenburcht

Eigenlijk was het stom toeval. Als je ‘m niet weet te liggen is de kans dat je ‘m ontdekt klein: een dassenburcht. Tijdens één van mijn winterwandeltochten kwam ik een stuk buiten de wandelpaden terecht. Op een smal paadje viel een sleepspoor van dor gras op. Alle grashalmen lagen in dezelfde richting, de lengterichting van het pad. Het spoor volgend kwam ik aan de voet van een kleine heuvel met bijna ondoordringbaar struikgewas. Het enige dat ik kon zien was alsof er een paar kruiwagens zand van het heuveltje af door de struiken heen naar beneden gegooid waren.

Voorzichtig kroop ik zo goed en zo kwaad als het ging het heuveltje een stukje op. Toen ik over de zandberg heen kon kijken zag ik een hol met een doorsnee van een centimeter of 50. De graafsporen, de grote hoeveelheid zand en het sleepspoor van dor gras konden maar één ding betekenen: een dassenburcht! Rondkijkend vond ik nog twee ingangen. Het bleek een behoorlijke burcht te zijn, misschien wel 10 meter in doorsnee. Een das is een stevig dier, een volwassen mannetje kan wel 15 tot 20 kilo wegen. Om een dassenfamilie te huisvesten is dus best een flink hol nodig. Het gras wordt gebruikt om het hol mee te bekleden.

Het zijn 100% nachtdieren en ze schrikken snel. Omdat ik kostte wat het kost verstoring wil voorkomen ga ik zelf niet kijken maar plaats ik op afstand af en toe een wildcamera. Hoewel ook dat al verstorend kan werken! Een das heeft een fenomenaal reukvermogen en kan mensen- of hondengeur nog dagenlang ruiken. Ze komen dan 's nachts ook hun burcht niet uit, in het ergste geval vertrekken ze uiteindelijk zelfs uit het gebied. De camera maakt met infrarood licht ’s nachts beelden. Hopelijk lukt het met de nodige voorzichtigheid om de komende tijd om wat foto- en filmmateriaal te maken. Het eerste resultaat zie je hiernaast. Filmpjes komen op ons YouTube kanaal, dus houdt dat in de gaten!

 

 

25 februari 2018
Door Willem

Zeearend in de achtertuin

Dat de natuur rond Mantinge rijk is aan vogels weet ik inmiddels wel. Bijna elke week ontdek ik wel een vogel die ik nog niet eerder gezien heb. Of wel eerder gezien heb maar niet hier.

Zo ook deze prachtige roofvogel. Wandelend over de weg 200 meter achter ons huis zag ik ‘m in een boom zitten. Ik kon ‘m in eerste instantie niet goed benoemen. Hij of zij was wat groter dan een buizerd. Dan denk je eerst aan een ruigpootbuizerd, die zie ik wel vaker. Of een havikvrouwtje, wat groter is dan een mannetje. Het was niet eenvoudig om een foto te maken, hij was vrij schuw en vloog weg als ik dichter dan 200 meter naderde. Uiteindelijk lukte het om het wegvliegende dier te fotograferen. Weliswaar van achter, maar ik had een foto. Ook met de foto kon ik nog steeds niet goed bepalen waar ik nou mee te maken had. In elk geval geen ruigpootbuizerd en ook geen havik.

Navraag bij vogelkenner Leo Nennie bracht uitsluitsel: waarschijnlijk een juveniele zeearend! Hij wist me te vertellen dat er in het Dwingelderveld ook een gezien is. Zo te zien is dit een derdejaars, zijn verenpak (“kleed” voor vogelaars) is nog niet volgroeid. Pas in het vijfde levensjaar krijgt dat de definitieve bruine kleur. Met een spanwijdte van 250 cm is het de grootste roofvogel die we (gelukkig weer) in Nederland hebben. En ik kan ‘m met de telescoop vanuit mijn eigen tuin bekijken, hoe mooi is dat….

29 januari 2018
Door Willem & Jannie

Het roer om

De financiële crisis die in 2008 Nederland in haar greep krijgt zorgt er voor dat we onze toekomstplannen een poosje in de ijskast zetten. Overwaaien doen ze zeker niet, we weten wat we willen. We besluiten eind 2013 in ieder geval ons huis te koop te zetten. Niet met een makelaar of met grote advertenties, alleen een bord voor het raam. Gewoon kijken of er interesse is. Tegen de zomer van 2014 vinden we een koper. En dan begint het echt: we moeten voor eind 2014 een nieuw huis vinden, verhuizen en een nieuw leven opstarten. Want dat weten we zeker: het roer gaat om.

Het werd een opwindende zomer. Emigreren naar Frankrijk blijkt heel wat haken en ogen te hebben als je iets wilt opzetten. We willen geen jaren verliezen en kiezen dus toch voor Nederland waarbij Drenthe, Gelderland en Overijssel onze voorkeur hebben. Na lang zoeken hebben we een lijst met 10 huizen die ons interessant lijken. Nog één week op vakantie naar de Alpen, daarna gaan we de huizen bezoeken. In 20 jaar bergen beklimmen op de racefiets is Willem nog nooit gevallen, en uitgerekend in deze vakantie gebeurt het onvermijdelijke: in de afdaling van de Galibier gaat hij onderuit. Hij wordt door een Frans echtpaar teruggebracht naar de camping waar het drie dagen duurt voor hij weer een beetje kan lopen. Gelukkig niets gebroken, wel bont, blauw en geschaafd.

Terug in Nederland gaan we aan de slag. In de Achterhoek, Midden Overijssel, de Veluwe en Drenthe bezoeken we woonboerderijen. Leuke plekjes, maar dat ene, liggend aan een bosrand of tussen natuurgebieden en met voldoende mogelijkheden zit er niet bij. Twee keer vinden we iets dat ons bevalt; het ene wordt net voor ons bezoek verkocht, het andere blijkt een torenhoge erfpacht op de grond te hebben. Op een avond kijken we nog eens naar de advertentie van een oud boerderijtje in Mantinge. We hadden het niet op onze lijst gezet omdat het ons eigenlijk niet interessant leek. Op een druilerige dag eind augustus, de regen komt met bakken naar beneden, besluiten we om toch maar te gaan kijken.

En daar was het weer. Dat gevoel dat we bij de andere huizen die we in het verleden kochten ook hadden. We zijn er amper een kwartier en eigenlijk weten we het dan al: Dit is ‘t. We maken een tweede afspraak met de eigenaren en een week later hebben we het gekocht. Een oud boerderijtje in een heel klein dorp in Drenthe, midden tussen grote natuurgebieden. In december 2014 laten we Rijsoord en de gemeente Ridderkerk definitief achter ons.

Er volgen ruim twee jaar van klussen en verbouwen. De bostuin willen we graag behouden. Die is alleen wel voor een groot deel overwoekerd dus ook die wordt aangepakt. De nieuwe buren in het dorp vangen ons geweldig op, wat een leuke mensen! We bedenken stap voor stap een plan voor de oude stal. Er wordt een ondernemingsplan ingediend bij de gemeente. Die is bereid om mee te werken en in 2016 krijgen we vergunning om het plan uit te voeren. Ruim tweeëneenhalf jaar na onze verhuizing openen we in de voormalige stal “de Mantinger Es”, een sfeervolle theeschenkerij met twee knusse Bed & breakfastkamers. Ook starten we met natuurclinics en excursies. Uit de vele leuke reacties die we van bezoekers en gasten gekregen hebben maken we op dat we de goede weg ingeslagen zijn. Een droom is uitgekomen!

Brochure makelaar

B&B in het groen

Mantinge is een Drents esdorp. Een "es" is de akker die rond een dorp ligt. Ons boerderijtje grenst aan de es van Mantinge

16 januari 2018
Door Willem & Jannie

Drie huizen in vogelvlucht

Het rijtjeshuis in het centrum van Rijsoord hebben we 7 jaar bewoond. In de zomer van 1996 ziet Willem een bewoner van een huis langs rivier het  Waaltje een bord “Te Koop” in zijn raamkozijn zetten. Een uur later gaan we bij deze mensen kijken en twee dagen later wordt een droom werkelijkheid: we gaan wonen aan het water! Op de ijskoude oudejaarsdag van 1996 krijgen we de sleutel. Omdat het 14 graden vriest kunnen we meteen schaatsen, vanuit de achtertuin. Als schaatsfanaat maakt dat de droom van Willem nog mooier. We verhuizen tijdens de Elfstedentocht van 1997.

Het huis is niet al te groot en er volgt weer een flinke verbouwing. Aan het water wonen is heerlijk. we varen, zwemmen en schaatsen de jaren daarna volop. De Franse Alpen stelen ook ons hart, we beleven er de mooiste fiets- en wandelvakanties. Op de racefiets worden alle grote Alpencols bedwongen. Natuur blijft een passie die terugkomt in onze tuin. Die verandert in een bloemenzee, met beekje en waterval. Na opnieuw zeven jaar wonen komt er in 2004, 200 meter verder aan het water een oud huis te koop met een veel grotere tuin. Opnieuw beslissen we in amper een dag dat we het willen hebben en als het financieel net haalbaar blijkt kopen we het.

Ook aan dit huis wordt veel verbouwd. In 2005 halen we een Drentse patrijshond puppy op. In Drenthe, een teken aan de wand….We noemen ‘m Floris. Hij groeit uit tot een prachtige reu en maakt twaalf-en-een-half jaar lang deel uit van ons gezin. We maken in dit huis de winter van 2010 mee met een ongekende hoeveelheid sneeuw. We bouwen er een tuinhuis met duizenden oude ijsselsteentjes uit puin van een gesloopte Zeeuwse boerderij. We bikken de steentjes één voor één schoon. Een immens karwei, maar het resultaat mag er zijn. De tuin wordt een natuurtuin  aan het water. Willem gaat een natuurgidsenopleiding volgen die hij in 2014 voltooid. Jannie werkt met hart en ziel in de thuiszorg.

Wie in die tijd goed oplet en ons een beetje kent kan al zien dat het opnieuw kriebelt. We zijn de 50 inmiddels gepasseerd en hebben ons voorgenomen dat als we nog een keer verhuizen het een “ik vertrek” scenario wordt. Of dat Nederland of de Alpen gaat worden weten we dan nog niet. Hoe we uiteindelijk in Drenthe terechtkomen leest u in het volgende blog.

24 december 2017
Door Willem & Jannie

De jaren 80

Een huis van 120 jaar oud verbouwen moet je leren! Zeker als je 22 bent en weinig ervaring hebt met klussen. Begin jaren 80 is er geen internet waar je spullen kunt bestellen of advies kunt zoeken en doe het zelf winkels zijn er nog amper. Na driekwart jaar op de kleine bovenverdieping wonen is het huis beneden bewoonbaar. Vervolgens moest er een dakkapel komen, net als die van de buren. In die tijd een flink karwei! Halverwege de bouw een maand het leger in, naar Duitsland “op herhaling”. Komt slecht uit, maar toen nog verplicht. We leren snel en bouwen ook nog een nieuwe schuur in de tuin.

In de ijskoude winter van 1985 zijn we de keuken aan het verbouwen. Er ligt een dik pak sneeuw. Als de buitentemperatuur zakt naar -23 valt de kleine gaskachel die we in de keuken hebben uit. Alles wat bevriezen kan bevriest en het blijft wekenlang ijskoud. Met een elektrisch kacheltje redden we het uiteindelijk en de keuken komt af. Wat een verschil toch met tegenwoordig. Landelijke malaise en code rood bij een sneeuwbuitje en een paar graadjes vorst….

Willem wordt naast zijn favoriete sport schaatsen gegrepen door het fietsvirus. De eerste racefiets is een feit. Wielrennen is iets wat hij nog steeds graag doet. Zijn nieuwe buurman blijkt muzikant en ook muziek maken wordt een hobby. Willem is autodidact, leert zelf noten en akkoorden. Ook het muziek maken is gebleven, af een toe een optreden op een feestje of evenement hoort er nog steeds bij.

In 1987 wordt Laura geboren. Vreemd genoeg heeft de zwangerschap een positief effect op Jannie’s ziekte, ze heeft nauwelijks last. Het kinderkamertje op zolder is met nog geen 9 m2 piepklein  maar oer-gezellig. Verjaardagen worden in die tijd massaal gevierd, meestal in drie keer: familie 1, familie 2 en buren. Simpelweg omdat anders nooit iedereen in het huisje past. En als je verjaardag op oudejaarsdag valt zoals die van Jannie ga je ook niet buiten zitten.

Als je een stap in je carrière wilt maken heb je kennis nodig. Willem ervaart in de praktijk dat alleen hard werken niet genoeg is als je verder wilt. Hij gaat op zijn 28e bedrijfseconomie studeren. Het worden een paar taaie jaren. Pas een kleine, ’s avonds college , zondags leren en elke morgen inclusief zaterdag om vijf uur of eerder op je werk zijn hakt er in. Op die leeftijd kun je gelukkig heel wat hebben.

In 1990 besluiten we dat het huisje te klein wordt. Met pijn in het hart wordt het verkocht en verhuizen we naar een rijtjeshuis. Veel groter, dat wel, maar we missen al snel het karakter en de charme van het oude huisje. In 1991 wordt Thomas er geboren.

In het volgende blog: meer verhuizingen en verbouwingen, wonen aan een riviertje en hoe hun toekomstplannen vorm krijgen.

Zo bouwden we in 1984 een dakkapel. Net als die van de buren. Op de foto's de voorgevel van het blokje van drie huisjes waar we het middelste van bewoonden.  Je ziet goed dat er onder de dakpannen nog een rieten dakbeschot zit. De huizen stammen uit 1868 en staan er nog steeds. Klik op de foto's om alles te zien.

15 december 2017
Door Willem & Jannie

Tienerleven

De tieners Willem en Jannie leiden een onbezorgd leven. Tenminste in het begin van de jaren zeventig. Op school krijgt hij in zijn klas te maken met zittenblijvers die bijna drie jaar ouder zijn dan hij. Voor een puber een groot verschil. Zij wordt voor het eerst geconfronteerd met symptomen van haar darmziekte. Dat het ziekte van Crohn is wordt pas op haar achttiende ontdekt.

Biologie is zijn beste vak. Zijn interesse in alles wat groeit en bloeit blijft. Het altijd buiten willen zijn gaat wel nogal eens ten koste van zijn huiswerk. Zij geeft zwemles aan verstandelijk gehandicapte kinderen en gaat met haar ouders op vakantie naar Drenthe. Een lange reis, als je weet dat die meestal  op de brommer werd gemaakt.

Ze komen elkaar voor het eerst tegen als ze 15 en 16 zijn, op een bankje in Ridderkerk. Samen gaan ze op dansles bij Jaap van der Graaf. Uitgaan doen ze naar de Posthoorn in Puttershoek of het Luifeltje in Oud-Beijerland. De discomuziek is op haar hoogtepunt als hun relatie serieus wordt. Hij maakt kennis met de Drentse cultuur en zij komt binnen in de “Rezoordse” tuinderswereld. Hier vindt je alles over het Rijsoord van toen.

In 1980 besluit hij eerst in dienst te gaan om daarna te gaan studeren. Haar darmziekte bereikt een dieptepunt. Ze ligt drie maanden in het ziekenhuis,  weegt nog amper 45 kilo en leeft op astronautenvoedsel. Een nieuwe arts stelt eindelijk de juiste diagnose en begint een behandeling. Ze vecht zich door een moeilijke tijd, de behandeling heeft gelukkig wel resultaat. Genezen zal ze nooit maar er is goed met de ziekte te leven.

In 1980 vieren ze hun eerste feest als ze verloven. Twee jaar later trouwen ze, 21 en 20 jaar oud met als eerste huis een flatje drie hoog  in Slikkerveer. Tot studeren kwam het voor hem (nog) niet. Hij had voor hij in dienst ging een jaar op de groenteveiling in Barendrecht gewerkt en blijkbaar een goede indruk nagelaten. Tegen het  einde van zijn diensttijd wordt hem daar een baan aangeboden die hij accepteert. Zij volgt haar zorghart en gaat na haar opleiding werken in het toenmalige Zuiderziekenhuis.

Amper een half jaar later is vooral hij het leven op de flat al meer dan zat. Geen buiten, geen groen, geen leven. Eind 1983 kopen ze een ijsselstenen huisje uit 1868. Uiteraard met een tuintje. Een lange reeks van verbouwen en verhuizen begint.

De volgende keer: hoe ver je kunt komen met creativiteit en doorzettingsvermogen

4 december 2017
Door Willem & Jannie

Hoe het begon….

Tijd: halverwege de zestiger jaren van de vorige eeuw. Plaats: Rijsoord, een dorpje in de gemeente Ridderkerk. Toen nog een kilometer of 10 onder Rotterdam, inmiddels grenzen stad en dorp  aan elkaar. Het leven was er eenvoudig maar goed.

Het blonde kereltje dat in de wijk “t Zwaantje” op de kruising Noldijk  - Rijksstraatweg woonde had als klein manneke al een meer dan gemiddelde interesse voor plantjes en beestjes. Op zich niet heel vreemd; hij groeide op in een hardwerkende tuindersfamilie, was daardoor veel en graag buiten. Zijn favoriete speelplek was rivier het Waaltje dat 200 meter voor zijn huis langs liep. Op zijn vierde jaar deed hij er een vriendje op wat nu, 52 jaar later, nog steeds één van zijn beste vrienden is.

Het ventje was bijdehand, zo zeiden de juffen en meesters op basisschool “Anne de Vries”. Slim genoeg om een klas over te slaan. En zo gebeurde het.  Omdat hij pas in mei jarig was werd hij met net 11 jaar de jongste leerling van zijn middelbare school.

Vijf kilometer noordelijker, in Ridderkerk, woonde een mooi klein meisje met haar Drentse ouders en vier broers en zussen. De Drenten waren in de jaren vijftig naar Ridderkerk gekomen, op zoek een beter leven. Het meisje werd daar geboren. Dat zij 50 jaar later het omgekeerde zou doen konden haar ouders zich toen niet voorstellen. Ze gaat naar kleuterschool “Sneeuwitje”.

Ze was de jongste van het gezin, wat niet altijd even makkelijk was. Het gezin kon soms met moeite rondkomen, zeker toen haar vader arbeidsongeschikt werd. Als kind had zij vaak de zorg voor haar gehandicapte broer. De basis voor een leven waarin de zorg voor anderen een belangrijke rol zou gaan spelen werd daarmee gelegd.

In het volgende blog: tienerleven in het Ridderkerk van de jaren zeventig.

Onder aan de pagina zie je
hoe we er nu uit zien

22 november 2017
Door Willem

Natuurclinic: een dagje uit voor natuurliefhebbers

We zijn op dit moment  druk bezig met het opzetten van de natuurclinics. En we worden steeds enthousiaster! Wat is er leuker dan een hele dag met- en in de natuur doorbrengen? Elke clinic krijgt een ochtend- en een middagthema waarbij zelf doen en ervaren centraal staat. In de ochtend laten we je anders kijken naar de natuur, je leert waarnemen. De natuur zit vol met signalen die iets bijzonders aanduiden. Je moet ze alleen weten op te vangen. Je zult zien dat buiten zijn een stuk spannender en boeiender wordt.

De dag start in de theeschenkerij waar je onder het genot van een bakkie een leuke  presentatie over het beleven van natuur krijgt. Het is vanaf het begin opletten: aan het eind van de dag wordt een natuurquiz met prijs voor de winnaar gehouden. Veel  vragen gaan over wat die dag voorbijgekomen is. Ook een bijzondere fotowedstrijd hoort er bij, met een speciale opdracht. Voor de winnaar daarvan is hele mooie prijs beschikbaar. En natuurlijk gaan we naar buiten, de ochtendexcursie begint voor de deur.

Als we terugkomen van de ochtendexcursie staat in de theeschenkerij de lunch klaar. Na de lunch starten we met een presentatie over het middagthema. In de middag gaan we een onderdeel van de natuur van dichtbij bekijken. We duiken bijvoorbeeld in het bijzondere leven van vogels of de wondere wereld van paddenstoelen. En denk je tijdens een wandeling wel eens dat het lijkt alsof er nauwelijks dieren leven? Leer dan dierensporen ontdekken, er is veel meer leven dan je denkt! We gaan vervolgens op excursie naar de mooiste natuurgebieden in de omgeving.

De natuurclinics zijn bedoeld voor mensen die de natuur een warm hart toedragen. Je bent nog geen echte kenner maar wil wel graag meer weten. Het is een goede opstap als je bijvoorbeeld  bij een natuurvereniging een cursus wilt gaan volgen.  En je eigen wandelingen worden een stuk leuker na het volgen van een clinic!

15 november 2017
Door Willem

Aaibare crimineel

Sjoerd hebben we ‘m genoemd. Waarom weet ik niet, het past gewoon bij ‘m. Hij woont in onze tuin. Of het dezelfde is die we zagen toen we hier pas woonden weten we niet, maar deze eekhoorn is een blijvertje. Je schrikt je een ongeluk als je zit te ontbijten en er vanaf het keukendak in een flits een rode gedaante met pluimstaart op het vogelhuisje voor het raam landt. Op anderhalve meter afstand kijkt hij je met donkere glimmende ogen aan. Nootje tussen de poten en blijkbaar helemaal niet bang. Vervolgens plundert hij op z'n gemak het voederhuisje.

De winter komt er aan. Eekhoorns, die geen winterslaap houden, moeten op zoek naar voedsel om zich voor die tijd gezond en rond te eten. En waarom zou je je in dat geval meer inspannen dan nodig? Zo’n voederhuisje met altijd eten aan boord is dan ideaal! Er staat ook een voederhuisje voor het slaapkamerraam van de Bed & Breakfast. Sjoerd bezoekt ze allebei elke dag, dus mocht je eens langs komen is de kans groot dat je een leuke foto kunt maken.

Afgelopen zomer had ‘ie regelmatig bonje met een andere eekhoorn die het op zijn territorium gemunt had. Als dollen renden ze achter elkaar aan. Draaiend rondom boomstammen, halsbrekende toeren uithalend door boomtoppen en hard piepend. Dit alles regelmatig tot vermaak van de gasten op ons terras. Er zijn heel wat appjes, insta’s en tweets verstuurd! We dachten er zelfs een keer drie achter elkaar aan te zien jagen. De derde bleek uiteindelijk Dirruk, onze jonge rode kater te zijn. Die zag nieuwe speelkameraadjes. Ze waren alleen nog veel beter in boomklimmen dan hij….

8 november 2017
Door Willem

Herfst

Volop herfst! Gisteren de eerste echte vorst op het gras, dat geeft toch wel weer een fijn gevoel. Koud, maar het hoort erbij. Wat zou ik het missen als er geen ijs meer zou zijn. De enige reden dat het voorjaar zo gewaardeerd wordt is wat mij betreft omdat er ook een najaar is. 

Dat najaar heeft om ons heen zeker zijn charmes. Een beetje eik heeft zo'n 200.000 blaadjes, een grote beuk zoals bij ons in de tuin wel drie keer zo veel. In en om onze tuin staan minstens dertig volwassen bomen. Deze jongen ruimt elk jaar om en nabij 7 miljoen (7.000.000) blaadjes....Nou ja, we laten er ook een hoop liggen. Da's goed voor de tuin en zeker afgevallen beukenblad is gewoon mooi om te zien.

Het doet me denken aan onze eerste weken hier. Het was begin december 2014. Alles achtergelaten, in één weekend de spullen overgebracht dus een enorme bende. Als je niet weet waar je beginnen moet pak dan gewoon iets grofs aan, heb ik geleerd. Dat geeft een beter gevoel. Je bent dan moe 's avonds, met het idee dat je er iets aan gedaan hebt. Ik heb dat daarna nog heel vaak als houvast moeten gebruiken. Dat werd toen dus miljoenen blaadjes ruimen. Het leek wel of er in geen jaren blad was weggehaald.

Je kunt niet alles tegelijk, ook dat heb ik wel geleerd. Boomblad valt ook niet allemaal tegelijk; je vindt het in alle kleuren. Dat komt omdat de boom stapje voor stapje zijn bladgroen uit de blaadjes terugtrekt. Bladgroen is te kostbaar om kwijt te raken in de winter. De herfstkleuren waren er altijd al, je ziet ze alleen nu pas omdat de groene kleur uit de blaadjes gehaald wordt. En dus niet omdat ze verdrogen, dat gebeurt pas daarna. Het afwerpen van blad doet de boom omdat hij door de lage temperatuur weinig vocht kan opnemen. Bladeren verdampen veel vocht en zouden de boom in de winter laten uitdrogen. Wintergroene bomen en struiken hebben een beschermlaag op de bladeren zitten die uitdroging voorkomt.

De eerste vorst

Fraai beukenblad in alle kleuren